21 Prill 2026

Në Itali, kriza e strehimit nuk shkaktohet nga mungesa e banesave, por nga një furnizim që po përpiqet të bëhet i disponueshëm. Në këtë përfundim ka arritur një analizë e rrjetit SoloAffitti.

Analiza nxjerr në pah një treg në të cilin, nga afërsisht 4.3 milion shtëpi me qira, afërsisht 8 milionë prona janë të zbrazëta, ndërsa qiratë afatshkurtra luhaten midis 500,000 dhe 600,000 njësive. Këto të dhëna tregojnë një paradoks të qartë, stoku i banesave ekziston, por një pjesë e konsiderueshme mbetet e padisponueshme, me një raport prej afërsisht 1 në 3 shtëpi me qira.

Ajo që po pengon furnizimin është kryesisht një çështje besimi. Sipas Raportit, 86% e pronarëve përmendin mospagesën e qirasë si shqetësimin e tyre kryesor dhe 62% kanë frikë nga procedurat e dëbimit. Këta dy faktorë janë të lidhur ngushtë, nga njëra anë, mospagesa, dhe nga ana tjetër, vështirësia në rifitimin e posedimit të pronës brenda një afati të caktuar kohor.

Edhe pse të dhënat zyrtare sugjerojnë afërsisht 40,000 dëbime çdo vit, fenomeni aktual është shumë më i gjerë. Shumë raste zgjidhen para vendimit të gjykatës, por sërish rezultojnë në humbje financiare. Numri i dëbimeve përfaqëson vetëm majën e ajsbergut të një problemi më të përhapur, që përfshin pagesa të vonuara, marrëveshje të pjesshme dhe lirimin e pronave pa pagesë.

Me kalimin e kohës, është zhvilluar një “kujtesë e gjatë e vërtetë e dëbimeve”, mbi 1.1 milion urdhra dëbimi janë lëshuar që nga viti 2004 dhe rreth 2 milion që nga viti 1978. Ky fenomen i përhapur ka kontribuar në rrënjosjen e një perceptimi të lartë dhe të qëndrueshëm të rrezikut, duke ndikuar drejtpërdrejt në vendimet e pronarëve. Është në këtë kontekst që një pjesë gjithnjë e në rritje e stokut të banesave mbetet jashtë tregut: jo për shkak të mungesës së kërkesës, por për shkak të një klime aktuale ekonomike që nuk ofron siguri të mjaftueshme për qiramarrësit.